و كاملا مىرساند كه شعاع رهبرى آورندهء آن ، مخصوص به اقليم و منطقهء خاصى نبوده است ، و گرنه يك آيين بومى و منطقه‌اى كه براى اصلاح زندگى منطقه خاصى فرو فرستاده شده باشد ، نمىتواند در همه جا و همهء نقاط ، مفيد و صالح گردد . 2 . قرآن مجيد ، زير بناى تعاليم خود را فطرت و سرشت انسانى قرار داده و آنچه را كه فطرت انسانى خواهان آن است و افراد به سوى آن كشيده مىشوند ، در قالب قانون ريخته و به صورت دين عرضه داشته است و نقش مهم اسلام در اين موارد ، همان رهبرى خواسته‌هاى درونى انسان و بازدارى افراد از هر نوع افراط و تفريط است و به عبارت ديگر ، خواسته‌هاى فطرى و درونى بشر را تعديل نموده و انسان را از افراط و تفريط در ارضاى غرايز باز داشته است . فطرت و سرشت انسانى در تمام افراد يكسان است ، مثلا سرشت همهء انسانها با ميل به خوبيها و فضايل اخلاقى و انزجار از بديها و زشتيها به هم آميخته شده است و تمام افراد انسان فطرتا عدالتخواه و دادگر بوده و از ظلم و تعدى انزجار دارند . احترام به حقوق مردم و عمل به پيمان ، نزد تمام ملتها محترم است ، چنان‌كه تجاوز به حقوق و پيمان‌شكنى در ميان همهء مردم امورى ضد انسانى به شمار مىرود و همچنين . . . تعاليمى كه بر چنين اساسى استوار گردد ، طبعا نمىتواند مربوط به گروهى از انسانها باشد ، بلكه ارادهء حكيمانهء الهى ايجاب مىكند كه چنين آيينى ، جهانى شود . دقت و نظر در قوانين و فرآورده‌هاى اسلامى در بخشهاى